Czasami Dyrektor ma chwile czasu, za małą aby coś zrobić ale za dużą aby nic nie robić. To dobry moment na chwilkę zastanowienia. I Dyrektor sobie myśli… i „przemyśla”.
Na obecną chwile „do przemyślenia” poszła: psychika ludzka.

Dyrektor ma tu pewne wnioski. Psychika ludzka jest jak szkło, jak szyba w oknie pociągu, czy szyba w aucie… Kiedy spotykają nas przykre, nieprzyjemne sprawy na naszej psychice powstają drobne skazy, jak rysy czy zadrapania na szkle… Czasem głębsze, czasem mniejsze, zadrapania czy odpryski… ale jednak to wpływa na nas tak jak na szkło. Czasem tych rys jest więcej czasem mniej, czasem… szkło pęka jak ludzka psychika (zniechęcenie, depresja, załamanie i inne gorsze rzeczy…). Szkło jest materiałem delikatnym tak jak ludzka psychika, owszem można szkło hartować, naginać, ale jednak to delikatna powierzchnia…

Czasem szkło wzmacniamy, naklejając warstwy folii ochronnej, tak jak z psychiką ludzką też ją wzmacniamy, czy uodporniamy… Im nałożonych warstw folii jest więcej tym szkło jest odporniejsze, to samo z psychiką… Szyba robi się przez to trudniejsza do zniszczenia uszkodzenia, zarysowania… Tak samo z człowiekiem.

Naszą szybę też myjemy, czyścimy… Jak z psychiką, uczymy się rozwijamy, wyrzucamy zbędne złe wspomnienia. Dbamy o czystości przejrzystość szkła… Dbać musimy tez o psychikę, wypoczywać, umieć się zrelaksować, odprężyć…

Bywa też, że nakładamy kolejne warstwy folii, kleju, tworzywa sztucznego, tworzymy szkło pancerne, kuloodporne, antywłamaniowe, czy tu ludzka psychika jest inna? – Nie. Robimy codziennie dokładnie to samo.

Cóż, jedyna różnica jaka jest to taka, że:
– Rozbitą szybę? – zawsze można kupić nową i wymienić…
– Rozbitą psychikę ludzką? – już raczej nie wymienisz!