Dyrektor się starzeje
Dyrektorska dygresja na temat starości.
Tiaaa… to już chyba starość? ostatnimi czasy, Dyrektora bierze na wspominki… a jak to było za młodu? a jak to było w wojsku? a jak to było w Harcerstwie? a jak było w szkole? a jak było na koloniach i obozach harcerskich?…
Wygrzebał Dyrektor stare fotki, wraca wspomnieniami do przeszłości… ogląda zdjęcia, łezka się w oku zakręciła. No starość idzie, na głowie też się pokazują siwe włosy. I to nie pojedynczo a w ilości Hurtowej… ogarnia lenistwo… no jak nic! trza chyba iść do lasu i jaką „jesionkę wystrugać na zwłoki” 
ale poważniej,
dociera do mnie że niestety czas ucieka…
Już nie mam nastu lat. Przybywa i lat i siwych kłaków, i kg :-/
Złapałem się też na tym, że coraz bardziej nie chce mi się nigdzie ruszać, a polubiłem cieple kapcie :-// Masakra!
A przecież, kiedyś człowiek był młody, sprawny silny jak „młody Bóg” chciał zwiedzać świat, miał siłę góry przestawiać, nie było rzeczy niemożliwych, nie było przeszkód… taaaa, ale kiedy to było?…
Pracownicy są znacznie młodsi, praktykanci mogli by być moimi dziećmi… Nie ma czasem nawet nie ma z kim pogadać, bo i o czym skoro nasze czasy to już historia. Znajomi powoli też się „powyruszali”, cóż jestem powoli jak dinozaur, a jak wiadomo dinozaury powymierały:-/ Co roku dziwnym też trafem, zabieram na 1.Listopada więcej zniczy…
